Άλλες είναι γραμμένες από τους ίδιους τους Εθελοντές Λειτουργούς κι άλλες απ’ αυτούς που τους βοήθησαν.

Στείλε μας και τη δική σου επιτυχία για να τη βάλουμε στη σελίδα μας και να μπορείς να τη μοιραστείς με άλλους ανθρώπους.

ΤΑ ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ ΣΩΖΟΥΝ ΖΩΕΣ

Ο πατέρας μου αρρώστησε από μηνιγγίτιδα πριν δυο εβδομάδες. Υποτίθεται ότι θα πέθαινε σε δυο ώρες. Του έδωσα αμέσως το βοήθημα για άτομα που βρίσκονται σε αναισθησία. Οι γιατροί και οι νοσοκόμες δεν προσπάθησαν να με εμποδίσουν. Τις επόμενες δυο μέρες πήγαινα και του έδινα βοήθημα αγγίγματος. Η υγεία του σημείωσε εντυπωσιακή βελτίωση. Του έδωσα κι άλλα βοηθήματα. Οι γιατροί και οι φυσιοθεραπευτές έμειναν άφωνοι καθώς με έβλεπαν να φεύγω απ’ το νοσοκομείο μαζί με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου γνωρίζει ότι τα βοηθήματα του έχουν σώσει τη ζωή.

Μια φίλη μου μου είπε, όταν τη ρώτησα πώς πέρασε το σαββατοκύριακο, ότι πέρασε απαίσια γιατί η πεθερά της που είχε πρόβλημα με την καρδιά της, παρέλυσε και έπεσε σε κώμα. Αμέσως της έφερα το βιβλιαράκι με τα βοηθήματα και το διαβάσαμε μαζί. Της φάνηκε τρομερά ενδιαφέρον και αποφάσισε να κάνει κάτι. Άρχισε να της δίνει βοηθήματα. Μετά από δυο μέρες μου είπε ότι η πεθερά της κίνησε τα βλέφαρά της. Μετά από ένα μήνα βγήκαν οικογενειακώς και πήγαν σε ένα εστιατόριο για να γιορτάσουν το γεγονός ότι η υγεία της πεθεράς της ήταν άριστη. Οι γιατροί είχαν πει ότι δε θα ζούσε πάνω από τέσσερις με πέντε μέρες μα όπως μου είπε η φίλη μου φαίνεται πως αυτό το βιβλιαράκι ήταν πάρα πολύ καλό εργαλείο.

Ταξίδεψα στη Villahermosa στο Μεξικό γιατί η μητέρα μου ήταν πολύ άρρωστη. Όταν έφτασα με πήρε τηλέφωνο ο Βίκτωρ ο αδερφός μου που έλειπε στο εξωτερικό για να μάθει πώς τα πηγαίνει η μητέρα μας. Μου είπε ότι θα μου έστελνε ένα βιβλιαράκι που είχε μέσα κάποια βοηθήματα και μου ζήτησε να τα μάθω και να της τα δίνω, όσο κρίσιμη κι αν ήταν η κατάσταση.

Έτσι κι έγινε. Στην αρχή κανείς στην οικογένεια δεν ήθελε να της δίνω αυτά τα βοηθήματα, ούτε και η ίδια. Εξάλλου όλοι μας λέγαμε τον αδερφό μου τρελάρα και δεν ήμασταν σίγουροι για το τι ήταν αυτά. Όμως εγώ ήθελα να κάνω κάτι και έπεισα τη μάνα μου να τα δέχεται. Σε λίγο, η ίδια μου έλεγε να της τα δώσω. Η κατάσταση καλυτέρευε όταν έπαθε μια φοβερή κρίση και την πήγαμε επειγόντως στο νοσοκομείο όπου και χρειαζόταν πέντε φιάλες αίμα καθημερινά γιατί έχανε αίμα, πολύ αίμα. Συνέχισα να της δίνω βοηθήματα καθημερινά. Μια βδομάδα αργότερα ο γιατρός που κοιτούσε τα αποτελέσματα των ακτίνων Χ δεν πίστευε στα μάτια του. Κουνούσε το κεφάλι του πέρα δώθε και για μια στιγμή ανησύχησα. Τελικά είπε ότι του φαινόταν παράξενο γιατί δεν φαινόταν κανένα σημάδι στο στομάχι της μητέρας μου που να πρόδιδε ότι υπήρξε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα υγείας. Αυτό το βιβλίο έσωσε τη ζωή της μητέρας μου.

ΒΟΗΘΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΟ

Η γυναίκα του Λάρυ γέννησε ένα μήνα πρόωρα, το κοριτσάκι της. Ο γιατρός του είπε ότι αναμένονταν προβλήματα και πρόβλεψε ότι το μωρό θα έκανε ένα μήνα περίπου να φάει από μπιμπερό και μέχρι τότε θα έμενε στην θερμοκοιτίδα και θα τρεφόταν μέσα από σωληνάκια. Ο Λάρυ είπε ότι σε δυο μέρες το μωρό θα ήταν μια χαρά. Δεν έπεισε κανέναν εκείνη τη στιγμή. Όμως ο γιατρός του επέτρεψε να δώσει εκείνα τα βοηθήματα που τόσο ήθελε ο Λάρυ. Έτσι, ο Λάρυ έβγαλε το μωρό από τη θερμοκοιτίδα, συστήθηκε στο μωρό, του σύστησε τη μητέρα του και του έδωσε ένα «εντοπιστικό» βοήθημα. Αφού του εξήγησε την υποχρέωσή του σα μωρό να τρώει και να κερδίζει βάρος, του έδωσε ένα βοήθημα αγγίγματος. Μετά από μερικές ώρες το παιδί έτρωγε από το μπουκάλι. Το βάρος του μέσα σε μια μέρα αυξήθηκε τόσο που ο γιατρός του ζήτησε να βοηθήσει ένα ακόμα παιδάκι που αντιμετώπιζε το ίδιο πρόβλημα. Ο Λάρυ δέχτηκε, ο γιατρός ενημέρωσε τους γονείς και οι γονείς συμφώνησαν να τους βοηθήσει ο Λάρυ την επομένη. Ολόκληρο το βράδυ ο Λάρυ έδινε βοηθήματα και τάιζε το κοριτσάκι του το οποίο κέρδισε τόσο βάρος που μετά από δύο μέρες το μωρό βγήκε από το νοσοκομείο αγκαλιά με τη μαμά του και πήγαν στο σπίτι τους. Ο Λάρυ ανέλαβε να βοηθήσει και το άλλο μωρό, ένα αγοράκι. Έτσι, ο Λάρυ έβγαλε το μωρό από τη θερμοκοιτίδα, του σύστησε τη μητέρα και τον πατέρα του που κοιτούσαν απορημένοι, του έδωσε ένα εντοπιστικό βοήθημα κι ένα βοήθημα αγγίγματος. Αφού του εξήγησε την υποχρέωσή του σα μωρό να τρώει και να κερδίζει βάρος, άρχισε να ταΐζει το μωρό με το μπουκάλι. Ήπιε ολόκληρο το μπουκάλι. Το αγοράκι βγήκε μετά από δύο μέρες από το νοσοκομείο και η υγεία του είναι άριστη. Ο Λάρυ είπε στο γιατρό να τον φωνάξει όποτε τον ξαναχρειαστεί.

Ένας φίλος μου μου ζήτησε να δώσω ένα βοήθημα σ’ ένα γνωστό του κύριο. Δυστυχώς ο άνθρωπος αυτός είχε πάθει συμφόρηση που κατέληξε σε παράλυση ολόκληρης της αριστερής πλευράς του σώματός του. Οι νευρολόγοι δεν περίμεναν να ζήσει για πολύ εξαιτίας της σοβαρότητας της ζημιάς που είχε πάθει το νευρικό του σύστημα.

Τα βοηθήματα τα ξεκίνησα πριν πέντε μήνες. Στην αρχή, μικρά τινάγματα και μυϊκοί σπασμοί διεγέρθηκαν. Καθώς περνούσαν μέρες και βδομάδες και τα βοηθήματα συνεχίζονταν, η ζωή άρχισε να επιστρέφει στην χτυπημένη πλευρά. Μετά άρχισε μια παράξενη αίσθηση σ’ ολόκληρη τη πλευρά κάθε φορά που έδινα ένα βοήθημα. Η γυναίκα του δεν ήξερε τι να σκεφτεί.

Μια και πήγαινα τρεις φορές τη βδομάδα στο νοσοκομείο, είπα «δε δίνω και σε κανέναν άλλο άνθρωπο κανένα βοήθημα;». Κι έτσι κι έκανα και για τους άλλους ασθενείς στο θάλαμο. Μια μέρα, τον τελευταίο μήνα, με το που μπήκα στο θάλαμο, η γυναίκα του ασθενή και ο φίλος μου μου είπαν: «Ο Δημήτρης σήμερα έκανε τα πρώτα του βήματα με το «πι»!» Σηκώθηκαν όρθιοι και άρχισαν να με χειροκροτούν. Συγκινήθηκα βαθύτατα απ’ αυτήν τη χειρονομία.

Ποια ήταν η γνώμη των γιατρών; «Είναι θαύμα».

Στο δρόμο σκέφτηκα «σε ποιόν ανήκει αυτό το χειροκρότημα;». Η απάντηση είναι: στον εξαίρετο επιστήμονα και ανθρωπιστή, τον Λ. Ρον Χάμπαρντ.

«Σ’ ένα φίλο μου συνέβη ένα τρομερό ατύχημα. Ήταν αγρότης και δούλευε στα χωράφια του χρησιμοποιώντας μια μεγάλη φρέζα. Κάποια στιγμή που η φρέζα άρχισε να μη λειτουργεί σωστά, προσπάθησε να την επισκευάσει ενώ αυτή λειτουργούσε, μα το χέρι του πιάστηκε μέχρι τον ώμο στα ατσάλινα μαχαίρια και σφήνωσε στο μηχάνημα. Με το άλλο χέρι του πάλευε να απελευθερωθεί για πάνω από τέσσερις ώρες, προστατεύοντας το υπόλοιπο σώμα του καθώς η φρέζα προσπαθούσε να συνεχίσει την περιστροφή της. Το πιασμένο χέρι του κατακρεουργήθηκε. Τελικά τον βρήκε η γυναίκα του και ο φίλος μου μπήκε στο νοσοκομείο.

Την πρώτη φορά που τον είδα στο νοσοκομείο, μου είπε πως οι γιατροί τον ενημέρωσαν ότι δε θα ξαναχρησιμοποιήσει το χέρι του όπως παλιά, μια και η ζημιά ήταν πολύ μεγάλη. Δε θα μπορούσε να ξανανιώσει το χέρι του.

Του έδωσα ένα βοήθημα για 45 λεπτά. Καμία αίσθηση ζωής στο χέρι του.

Το επόμενο πρωί του έδωσα πάλι ένα βοήθημα 45 λεπτών. Στο τέλος εκείνου του βοηθήματος ένιωσε το χέρι του ξανά για πρώτη φορά μετά το ατύχημα.

Το επόμενο πρωί μετά από ένα βοήθημα 45 λεπτών, ξανάνιωσε πλήρως το χέρι του. Ήταν ευτυχισμένος!

Πολύ γρήγορα ξαναχρησιμοποιούσε το χέρι του κανονικά.

Από τότε δίνω βοηθήματα στα παιδιά μου, τη γυναίκα μου, τους συνεργάτες και τους φίλους μου όταν νοσηλεύονται. Όταν γνωρίζεις αυτή την απλή και αποτελεσματική τεχνολογία είναι πραγματικά αμαρτία να μη τη χρησιμοποιείς όταν χρειάζεται».

Μια κοπέλα, η Λίντα, που δουλεύει στην εταιρία μας είχε μια περιπέτεια με την υγεία της. Είναι περίπου 45 ετών και πριν μερικούς μήνες σε κάποιες εξετάσεις διαπιστώθηκε ότι είχε καρκίνο στη σπονδυλική στήλη και στο συκώτι. ( Ήδη είχε υποστεί μαστεκτομή μερικά χρόνια πριν). Τα πράγματα δεν ήταν καθόλου καλά. Την πήρα τηλέφωνο στο νοσοκομείο και την πληροφόρησα ότι ήμουν Εθελοντής Λειτουργός της Σαηεντολογίας, της είπα εν συντομία τι σημαίνει αυτό και μου ζήτησε να πάω να τη δω πριν ξεκινήσει τη χημειοθεραπεία της. Την επισκέφθηκα και της μίλησα για τη σχέση καταπίεσης και ασθενειών και τη βοήθησα να συνειδητοποιήσει ότι είναι ένα πνευματικό ον και τη σχέση μεταξύ ασθένειας και καταπίεσης. Της σύστησα να αποφύγει όποιον θεωρεί ανταγωνιστικό ή επικριτικό απέναντί της όσο καιρό αντιμετωπίζει αυτό το πρόβλημα. Την ενημέρωσα επίσης για τις δυνατότητες που είχε σαν πνευματικό ον όσον αφορά τη καλυτέρευση της σωματικής υγείας της. Πράγματι ανακουφίστηκε. Της ευχήθηκα καλή ανάρρωση και έφυγα.

Η Λίντα επέστρεψε στη δουλειά αφού ολοκλήρωσε τη χημειοθεραπεία πριν από τρεις βδομάδες.

Τη συνάντησα στην καντίνα. Τη ρώτησα πώς πάει. Φορούσε ένα σκούφο μα φαινόταν καλά. Τότε της μίλησα για τα βοηθήματα. Τη ρώτησα αν ήθελε να της δώσω κανένα και μου είπε ναι. Της έδωσα ένα βοήθημα και στο τέλος μου είπε ότι νιώθει πώς μπορεί να νικήσει την αρρώστια. Άρχισα να της δίνω βοηθήματα κάθε μέρα επί τρεις βδομάδες στην κάτω σπονδυλική στήλη. Της έδωσα διαφόρων τύπων βοηθήματα. Καθώς περνούσαν οι μέρες το πρόσωπό της έλαμπε όλο και περισσότερο. Μου είπε ότι νιώθει όλο και καλύτερα. Της έδωσα το βιβλιαράκι με τα βοηθήματα να το διαβάσει.

Χθες ήρθε να με δει. Με αγκάλιασε και μου είπε «Σ’ ευχαριστώ ΠΟΛΥ για ότι έχεις κάνει. Οι γιατροί δεν το πιστεύουν. Τρεις όγκοι στο συκώτι μου εξαφανίστηκαν τελείως και ο όγκος στη σπονδυλική μου στήλη έχει αρχίσει να μικραίνει».

ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ ΣΕ ΔΡΑΣΗ

Έτρωγα σ’ ένα εστιατόριο και καθόμουνα δίπλα σε μια νεαρή μητέρα με τρία παιδιά. Ένα από τα παιδιά έκανε πολύ φασαρία, ήταν εκτός ελέγχου, φώναζε και πετούσε πράγματα εδώ και κει. Κάποια στιγμή κρύφτηκε κάτω από το τραπέζι για να γλιτώσει από την οργή της μητέρας του. Όλο το εστιατόριο είχε αναστατωθεί. Πήγα στη μητέρα, της έδειξα την κάρτα μου του Εθελοντή Λειτουργού και ζήτησα να βοηθήσω το παιδί. Μετά άπλωσα το χέρι μου κάτω από το τραπέζι, το παιδί το έπιασε και του έδωσα ένα σύντομο βοήθημα. Το παιδί ηρέμησε και η στοργή επανήλθε στην οικογένεια. Οι υπόλοιποι θαμώνες αναστέναξαν από ανακούφιση.

Μια άλλη φορά όντας έκτακτος δάσκαλος σ’ ένα σχολείο δε μπορούσα να κάνω μάθημα γιατί μια μαθήτρια είχε κάψει το πόδι της με ένα σίδερο σιδερώματος και επειδή πονούσε είχε αναστατωθεί και αυτή και οι συμμαθητές της. Δε μπορούσα να μείνω ασυγκίνητος. Ζήτησα από την κοπέλα να έρθει μαζί μου στην αυλή όπου και της έδωσα γρήγορα ένα βοήθημα αφού πρώτα της εξήγησα τι είναι αυτό. Μετά από 5-10 λεπτά η μαθήτρια πήδηξε πάνω και άρχισε να φωνάζει «ο πόνος έφυγε». Έτρεξε στην αίθουσα και έλεγε στους άλλους μαθητές «ο δάσκαλος με άγγιξε και ο πόνος έφυγε». Περιττό να πω ότι δεν είχα πρόβλημα πειθαρχίας σ’ αυτή την τάξη από τότε! Μια άλλη φορά δυο παιδιά τσακώνονταν. Τα χώρισα και τους εξήγησα τι είναι το Τρίτο Μέρος όπως περιέχεται στο βιβλίο του Εθελοντή Λειτουργού. Τα παιδία κατάλαβαν γιατί τσακωνόντουσαν και η φιλία τους ξαναδυνάμωσε.

Μια άλλη φορά τηλεφώνησα σε μια πελάτισσά μου η οποία δεν ήθελε να μου μιλήσει γιατί βρισκόταν σε μια κρίση άσθματος και είχε μόλις καλέσει το 166. Εγώ τη βοήθησα όσο μπορούσα τηλεφωνικώς να ανακαλύψει τον αόρατο καταπιεστή της κι έτσι όταν ήρθε το ασθενοφόρο ήταν ήδη καλύτερα. Αργότερα με πήρε τηλέφωνο να με ευχαριστήσει. «Σαηεντολόγος είσαι;» με ρώτησε. «Ναι» της απάντησα, «Γιατί ρωτάς;». «Γιατί οι Σαηεντολόγοι έχω ακούσει ότι τα κάνουν αυτά τα θαύματα.»

Πρόσφατα έδινα στον πατέρα μου ένα βοήθημα μετά από μια εγχείρησή του. Πονούσε πολύ. Μετά το βοήθημα ανακουφίστηκε. «Είσαι μεγαλοφυΐα» μου είπε. «Ας είναι καλά τα βοηθήματα» του απάντησα. Μια νοσοκόμα που με παρατηρούσε με ρώτησε τι ήταν αυτό, μου ζήτησε το βιβλίο και την επόμενη άρχισε να δίνει βοηθήματα στους ασθενείς της με μεγάλη επιτυχία. Μια άλλη νοσοκόμα που παραπονιόταν για τον πονοκέφαλό της την πήρα παραδίπλα και της έδωσα ένα βοήθημα και σύντομα ήταν καλύτερα και η όρασή της που είχε διαταραχτεί επανήλθε στο φυσιολογικό. Έδωσα και σ’ αυτήν το βιβλίο. Κι έτσι συνεχίζω να δίνω βοηθήματα σε γνωστούς και αγνώστους ανθρώπους (καμιά φορά και σε ζώα), βοηθώ τους φίλους μου να βελτιώνουν τις σχέσεις τους, σώζω γάμους από τα διαζύγια, κάνω τους ανθρώπους πιο χαρούμενους και άλλα πολλά. Είμαι Εθελοντής Λειτουργός και είμαι πολύ περήφανος γι αυτό.

ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ

Πριν μερικές μέρες ενώ οδηγούσα το φορτηγάκι μου είδα μια αναίσθητη γυναίκα στο μέσον του δρόμου και αστυνομικούς γύρω της να επιβλέπουν την κυκλοφορία. Σταμάτησα το αυτοκίνητο στο πλάι και κατέβηκα να βοηθήσω. Ένας γιατρός βρισκόταν ήδη εκεί και αφού έλεγξε το σφυγμό και τα μάτια κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η γυναίκα είχε πάθει αποπληξία.

Κατάλαβα ότι δε γνώριζε τι να κάνει στη συνέχεια μια και όλες του οι προσπάθειες να τη συνεφέρει ήταν άκαρπες. Τότε αποφάσισα να επέμβω. Άρχισα να δίνω στη γυναίκα το παράγγελμα «Ξάπλωσε εκείνο το σώμα σε εκείνο το πεζοδρόμιο». Ο γιατρός μου είπε ότι δεν καταλαβαίνει τι είναι αυτό που κάνω και δεν πρόκειται να δουλέψει. Μετά από πέντε δευτερόλεπτα όμως η γυναίκα άνοιξε τα μάτια της, σηκώθηκε και κάθισε στο πεζοδρόμιο. Σιγά σιγά τη βοήθησα να βελτιώσει την επικοινωνία της. Μετά από 20 λεπτά ήρθε το ασθενοφόρο και με την κατάστασή της βελτιωμένη αρκετά, πήγε στο νοσοκομείο για να κάνει ολοκληρωμένες εξετάσεις.

Μου τηλεφώνησε ένας φίλος μου ζητώντας βοήθεια επειδή η κόρη του έπεσε θύμα τροχαίου δυστυχήματος. Όταν έφτασα στις Πρώτες Βοήθειες δεν μου επέτρεπαν να μπω στο δωμάτιο του κοριτσιού. Τους έδειξα την κάρτα μου, μίλησα με την προϊστάμενη νοσοκόμα και τελικά μπήκα στο δωμάτιο. Το παιδί ήταν συνδεδεμένο με πολλά σωληνάκια και πολύ άσχημα τραυματισμένο. Άρχισα αμέσως το βοήθημα. Οι σφυγμοί του άρχισαν να αυξάνονται όπως έδειχναν τα μόνιτορ. Από τους 91, έφτασαν στους 97 και μετά άρχισαν να κατεβαίνουν. Αυτό το θεώρησα σαν καλή ένδειξη – το ίδιο κι η προϊστάμενη – και σταμάτησα το βοήθημα. Σε λίγη ώρα το παιδί μεταφέρθηκε σε κανονικό θάλαμο με σταθερή και συνεχή βελτίωση της υγείας της.

ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΑΠΟ ΒΟΗΘΗΜΑ

Μου τηλεφώνησε ένας φίλος μου που ήξερε ότι ήμουν Εθελοντής Λειτουργός.

Είχε έναν αδελφό που υπέφερε από αιμολυτική αναιμία. Ο ασθενής είχε δοκιμάσει κάθε είδους φαρμάκου και ήθελε να δοκιμάσει τα βοηθήματα της Σαηεντολογίας. Ήταν ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας 45 ετών και είχε έναν επιτυχημένο γάμο και μια ευτυχισμένη οικογένεια. Μα τώρα είχε αδυνατίσει τρομερά, ήταν σε άθλια ψυχολογική κατάσταση και το μόνο που περίμενε ήταν η μετάγγιση της Δευτέρας για να πάρει λίγη ενέργεια.

Η εικόνα που αντίκρισα στις 9 Απριλίου ήταν πολύ θλιβερή. Η γυναίκα του έβαζε τα κλάματα κάθε φορά που αυτός δεν κοιτούσε. Μου ψιθύρισε ότι αμφιβάλει αν ο άντρας της θα ζήσει ως την επόμενη Δευτέρα.

Ο άντρας της όταν με είδε μου είπε: «Δηλαδή θα έρχεσαι εδώ και θα παίζουμε παιχνίδια;». «Ναι» του απάντησα. «Δε βαριέσαι, δοκίμασα τα πάντα, ας το δοκιμάσω κι αυτό» είπε.

Έτσι άρχισα να του δίνω βοηθήματα 4 φορές τη βδομάδα. Απ’ την πρώτη κιόλας φορά, η κόρη του παραξενεμένη ρώτησε τη μητέρα της γιατί ο πατέρας της είχε τόσο θετική αλλαγή στη συμπεριφορά του. Συνέχισα δίνοντας διάφορα βοηθήματα, άλλα απλά και άλλα πιο ειδικευμένα. Τα οφέλη του ασθενή ήταν μικρά αλλά συνεχή. Πάντα σημειωνόταν βελτίωση μετά από ένα βοήθημα.

Ο άνθρωπος άρχιζε να καλυτερεύει μέχρι που κάποια στιγμή τον βρήκα όρθιο να μιλάει στο τηλέφωνο για την πιθανότητα υλοποίησης ενός μελλοντικού επαγγελματικού σχεδίου.

Μια μέρα μου είπε ότι ενώ είναι Παρασκευή δε νιώθει ότι δεν έχει ενέργεια όπως παλιά. Τον ρώτησα αν του κάνουν κάποιου είδους μέτρηση πριν του κάνουν μετάγγιση και μου είπε «Ναι». Τη Δευτέρα βρέθηκε ότι δε χρειαζόταν μετάγγιση και κανένας βέβαια δεν καταλάβαινε γιατί. Η γυναίκα του φοβόταν πολύ να αρχίζει να ελπίζει πάλι γιατί δεν ήθελε να πληγωθεί. Κι οι δυο τους περίμεναν τα αποτελέσματα της επόμενης βδομάδας. Το ίδιο συνέβη και την επόμενη βδομάδα. Μετά από δύο βδομάδες χωρίς μετάγγιση ο αδερφός του φίλου μου πήγε για ψώνια οδηγώντας το καρότσι του σουπερμάρκετ. Έχω ακόμα αρκετά πράγματα να κάνω μα ήθελα να μοιραστώ την ευτυχία που νιώθω. Ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει αυτήν την τεχνολογία και να κάνει θαύματα.

Μια Δανέζα φίλη μου πέρασε δύσκολες ώρες κατά τη διάρκεια της πρώτης γέννας της και οι γιατροί της σύστησαν να αποφύγει μελλοντική εγκυμοσύνη. Όμως κι αυτή όπως και ο σύζυγός της, επιθυμούσαν διακαώς ένα ακόμη παιδί. Έτσι έκαναν κι άλλες προσπάθειες οι οποίες όμως οδήγησαν σε αποβολές. Κάποια στιγμή έμεινε πάλι έγκυος. Μια μέρα ενώ την είχα επισκεφθεί, εμφανίστηκαν ξαφνικά τα συνήθη συμπτώματα της αποβολής. Η φίλη μου πανικοβλήθηκε και άρχισε να κλαίει. Με τη συμφωνία της άρχισα να της δίνω αμέσως ένα βοήθημα. Μετά από μόνο δέκα περίπου λεπτά, το πρόσωπό της γαλήνεψε, έλαμψε και μου είπε ότι ένοιωσε ένα τεράστιο βάρος να φεύγει από πάνω της. Ο πόνος και η αιμορραγία σταμάτησαν και άρχισε να γελά από ανακούφιση. Δεν ξαναπαρουσιάστηκε κανένα πρόβλημα μέχρι που γέννησε ένα υγιέστατο κοριτσάκι. Σ.Τ.

Επικοινωνία vm@volunteerministers.org