|
           |
ΑΚΕΡΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΤΙΜΙΟΤΗΤΑ
Χρησιμοποιώντας τα δεδομένα αυτού του βιβλίου, οι άνθρωποι μπορούν να ξαναβρούν την προσωπική τους ακεραιότητα και να διευρύνουν την ικανότητά τους να έχουν την ευθύνη των πραγμάτων. Η γνώση του μηχανισμού που κάνει τους ανθρώπους ν’ αποτραβιούνται από σχέσεις οποιουδήποτε είδους καθώς κι από την ίδια τη ζωή, δίνει στα άτομα τη δυνατότητα ν’ αποκαταστήσουν την προθυμία τους ν’ αναλαμβάνουν ευθύνες. Η τεχνολογία αυτή όταν εφαρμόζεται, χαρίζει την ψυχική ηρεμία και την εσωτερική γαλήνη που μάταια οι περισσότεροι άνθρωποι αναζητούν αλλού. ΤΙ ΛΕΝΕ Χιλιάδες άνθρωποι έχουν χρησιμοποιήσει τα έργα του Λ. Ρον Χάμπαρντ για ν’ ασχοληθούν άμεσα με τις αντιφάσεις της ύπαρξης και να τις λύσουν — το καλό και το κακό, το σωστό και το λάθος. Επιτυχίες από το βιβλίο Ακεραιότητα και Τιμιότητα Ένας νέος από την Καλιφόρνια ανακάλυψε ότι θα μπορούσε να πάρει τη ζωή του στα χέρια του χρησιμοποιώντας την τεχνολογία των όβερτ και γουίθχολντ. « Ήμουνα πολύ αναστατωμένος μια μέρα καθώς οδηγούσα το αυτοκίνητό μου. Τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Νωρίτερα εκείνη τη μέρα, οι πελάτες δεν ήθελαν με τίποτε να αγοράσουν τα προϊόντα που προσέφερα. Μπροστά μου βρίσκονταν αργοί και κακοί οδηγοί, και ήμουνα αναγκασμένος να κορνάρω συνεχώς. Ήμουνα έξαλλος και δυστυχισμένος· η μέρα φαινόταν απαίσια. Ξαφνικά, όμως, συνειδητοποίησα ότι ίσως θα ’πρεπε, απλώς, να γράψω τα όβερτ και τα γουίθχολντ μου. Σταμάτησα στην άκρη του δρόμου και, ποιος ξέρει για ποιο λόγο, αποφάσισα να το κάνω ακριβώς εκεί, μέσα στο αυτοκίνητό μου. Λοιπόν, για φαντάσου! Ένιωσα πολύ καλύτερα και συνειδητοποίησα ότι θα μπορούσα να γράφω τα όβερτ και τα γουίθχολντ μου κάθε φορά που τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχό μου. Ένιωσα πολύ καλά. Απόκτησα τον έλεγχο της μοίρας μου. Τα πράγματα πήγαν περίφημα από κει και πέρα. Δεν ήμουνα πια ανήσυχος για την υπόλοιπη ημέρα και βέβαια, ο επόμενος πελάτης μου αγόρασε ό,τι είχα για πούλημα! Επίσης, τώρα μπροστά μου βρίσκονταν καλοί οδηγοί! Συνειδητοποίησα ότι ο τρόπος που έβλεπα εγώ τα πράγματα ήταν αυτό που δημιουργούσε τη διαφορά και ότι μπορούσα να κάνω κάτι για την κατάσταση». Ένας δάσκαλος είχε για μαθητή του έναν χρόνιο ψεύτη. Έλεγε ψέματα ακόμη και σε περιστάσεις που δεν είχε λόγο να το κάνει. «Τον τιμώρησαν» που το έκανε αυτό — του αφαίρεσαν τις ελευθερίες του, τον υποχρέωσαν να κάνει εργασίες στη διάρκεια διαλειμμάτων, κ.λπ. Ωστόσο, άσχετα με το τι έγινε, δεν υπήρξε αλλαγή. Ιδού τι συνέβη όταν αυτός ο δάσκαλος αποφάσισε να τον βάλει να γράψει τα όβερτ και τα γουίθχολντ του, προκειμένου να χειριστεί αυτό το θέμα: «Πέρασα πέντε ημέρες βοηθώντας το παιδί να γράψει όβερτ και γουίθχολντ. Όλα τα όβερτ που έγραψε περιείχαν τη φράση είπα ψέματα. Μετά την τέταρτη μέρα μού είπε τελικά ότι η πρώτη φορά που είπε ποτέ ψέματα ήταν όταν είχε χτυπήσει το μικρό του αδερφό και τον είχε κάνει να κλάψει. Η μαμά του είχε μπει στο δωμάτιο, τον είχε ρωτήσει αν χτύπησε τον αδερφό του, κι εκείνος είχε πει όχι. Εκείνη δέχτηκε την απάντησή του, και τότε ήταν που συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να πει ψέματα και να τη γλιτώσει. Το πρόσωπό του έλαμπε αφού μου το είπε αυτό. Ικανοποίηση και ανακούφιση έλαμπαν από μέσα του. Αυτό ήταν πριν από τρία χρόνια. Τώρα είναι ευχαρίστηση να συναναστρέφεσαι μ’ αυτό το παιδί, που από τότε δεν έχει πει ποτέ πια ψέματα». Ένα κορίτσι έγραφε όβερτ και γουίθχολντ και προσπαθούσε να σκεφτεί τι άλλο θα μπορούσε να γράψει, επειδή δεν ένιωθε απόλυτα ικανοποιημένη μ’ αυτά που είχε γράψει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ξαφνικά σκέφτηκε ένα περιστατικό που συνέβη ενάμιση χρόνο πριν, όταν είχε ξεχάσει κάπου το τσαντάκι της και το έχασε. Τότε δεν είχε κάνει καμιά προσπάθεια να το βρει. Ιδού τι συνέβη ως αποτέλεσμα: « Όταν το έγραψα αυτό, συνειδητοποίησα ότι είχα πραγματικά κάποια προσοχή ακόμη εκεί, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν το σκέφτηκα και πολύ εκείνη τη στιγμή. Την επόμενη μέρα, σχεδόν εικοσιτέσσερις ώρες από τη στιγμή που το έγραψα, πήγα να πάρω την αλληλογραφία μου και ανακάλυψα ότι μου είχαν στείλει το τσαντάκι μου, που περιείχε ακόμη όλα όσα είχα αφήσει μέσα! Αυτό ήταν ενάμιση χρόνο αφότου χάθηκε σε μια ολότελα άλλη πόλη. Δε θέλω να πω ότι ο σκοπός της καταγραφής όβερτ και γουίθχολντ είναι να ξαναβρίσκει κανείς χαμένα αντικείμενα, αλλά συνειδητοποίησα ότι ήταν κάτι για το οποίο δεν είχα αναλάβει ευθύνη και είχα αγνοήσει. Από τη στιγμή που πήρα κάποια ευθύνη γι’ αυτό και δεν ήμουν πια το αποτέλεσμά του, κάτι συνέβη και δεν το κρατούσα πια μακριά μου. Μπορούσα να έχω πάλι το τσαντάκι μου, κι εκείνη τη στιγμή το πήρα πίσω.»
|
