Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή για την ιστορία, και αυτά που κάνουμε σήμερα θα καθορίσουν το αν ο κόσμος θ’ ακολουθήσει ανοδική πορεία από αυτό το σημείο ή θα συνεχίσει να ολισθαίνει προς ένα νέο μεσαίωνα. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε πως οι δυσάρεστες καταστάσεις δε συμβαίνουν κατά τύχη. Η πολιτιστική παρακμή που βλέπουμε ολόγυρά μας δεν είναι τυχαία. Κάτι την έχει προκαλέσει. Αν ο άνθρωπος δεν το κατανοήσει, δε θα μπορέσει να προστατέψει τον εαυτό του ή να προσεγγίσει αποτελεσματικά την κοινωνία.

Μια κοινωνία μπορεί να επιβιώνει για χιλιάδες χρόνια, αν δε δεχτεί επίθεση από εσωτερικές ή εξωτερικές εχθρικές δυνάμεις. Όπου λαμβάνει χώρα μια τέτοια επίθεση, οι πρώτοι στόχοι είναι οι θρησκευτικοί και εθνικοί θεοί και ήρωές της, οι πιθανοί ηγέτες της, καθώς και ο αυτοσεβασμός και η ακεραιότητα των μελών της.

Τα σημεία που δέχονται κυρίως επίθεση είναι τα οικονομικά, οι επικοινωνίες, η τεχνολογία και οι πόροι.

Ο πιο σημαντικός ίσως στόχος επίθεσης σ’ έναν πολιτισμό είναι η θρησκεία του. Όταν κάποιος έχει τη δύναμη να καταστρέψει ή να υπονομεύσει τους θρησκευτικούς θεσμούς, τότε ολόκληρη η δομή της κοινωνίας μπορεί γρήγορα να υπονομευθεί ή να οδηγηθεί σε καταστροφή.

Η θρησκεία είναι η πρώτη συναίσθηση «κοινότητας». Η δική σου συναίσθηση «κοινότητας» υπάρχει λόγω των κοινών βιωμάτων με άλλους. Όπου η θρησκευτική συναίσθηση «κοινότητας», και μ’ αυτήν η αληθινή πίστη και ακεραιότητα, μπορούν να καταστραφούν, τότε αυτή η κοινωνία θα είναι σαν πύργος χτισμένος στην άμμο, ανίκανος να υπερασπιστεί τον εαυτό του ενάντια στην αμείλικτη θάλασσα.

Tα τελευταία εκατό χρόνια, περίπου, η θρησκεία έχει πολιορκηθεί από μια αμείλικτη επίθεση. Σου έχουν πει ότι είναι το «όπιο του λαού», ότι είναι αντιεπιστημονική, ότι είναι πρωτόγονη, ότι είναι, μ’ άλλα λόγια, μια πλάνη.

Αλλά πίσω απ’ όλες αυτές τις επιθέσεις κατά της οργανωμένης θρησκείας υπήρχε ένας πιο βασικός στόχος: η πνευματικότητα του ανθρώπου, η δική σου θεμελιώδης πνευματική φύση, ο αυτοσεβασμός και η ψυχική γαλήνη. Αυτή η μαύρη προπαγάνδα μπορεί να είχε τόση επιτυχία, που ίσως να μην πιστεύεις πια ότι έχεις πνευματική φύση, όμως σε διαβεβαιώνω ότι έχεις.

Στην πραγματικότητα, δεν έχεις μια ψυχή, είσαι η ψυχή σου. Μ’ άλλα λόγια, δεν είσαι το παρόν βιβλίο, το βιβλιάριο του ΙΚΑ, το σώμα σου ή ο νους σου. Είσαι εσύ.

Πείσε τον άνθρωπο ότι είναι ζώο, ότι η ίδια του η αξιοπρέπεια και ο αυτοσεβασμός του είναι αυταπάτες, ότι δεν υπάρχει τίποτε «μετά θάνατον» στο οποίο να προσβλέπει, ότι δεν μπορεί να ελπίζει σε μεγαλύτερες ικανότητες για τον ίδιο, και θα έχεις ένα σκλάβο. Άφησε έναν άνθρωπο να μάθει ότι είναι ο εαυτός του, ένα πνευματικό ον, ότι έχει το δικαίωμα επιλογής, καθώς και το δικαίωμα να αποβλέπει σε μεγαλύτερη σοφία, και θα τον έχεις βάλει σ’ έναν υψηλότερο δρόμο.

Φυσικά, τέτοιες επιθέσεις εναντίον της θρησκείας έρχονται σε αντίθεση με τις παραδοσιακές επιδιώξεις του ανθρώπου για πνευματική ολοκλήρωση και έναν ηθικό τρόπο ζωής.

Για χιλιάδες χρόνια σ’ αυτό τον πλανήτη, ο σκεπτόμενος άνθρωπος κράτησε την πνευματικότητα του και θεώρησε ότι η ανώτατη σοφία είναι η πνευματική διαφώτιση.

Η θρησκεία έχει επίσης δεχτεί επίθεση με το σκεπτικό ότι είναι πρωτόγονη. Αν κάποιος μελετήσει καλά τους πρωτόγονους πολιτισμούς, μπορεί να οδηγηθεί στην άποψη ότι η θρησκεία είναι πρωτόγονη, αφού παρουσιάζεται τόσο κυρίαρχη σ’ αυτούς ενώ οι σύγχρονοι πολιτισμοί δεν την έχουν απολύτως ανάγκη. Η αλήθεια είναι ότι σε καμιά εποχή δεν είναι τόσο απαραίτητη ως εκπολιτιστική δύναμη όσο κατά την εποχή που ο άνθρωπος έχει τεράστιες δυνάμεις στα χέρια του, αλλά μπορεί να στερείται των κοινωνικών ικανοτήτων που τονίζονται στη θρησκεία.

Οι σπουδαίες θρησκευτικές εκπολιτιστικές δυνάμεις του παρελθόντος, ο βουδισμός, ο ιουδαϊσμός, ο χριστιανισμός και άλλες, έχουν όλες δώσει βαρύτητα στη διάκριση του καλού από το κακό, καθώς και σε υψηλότερες ηθικές αξίες. Η μειωμένη προσέλευση πιστών στις εκκλησίες στις Ηνωμένες Πολιτείες συνέπεσε με μια αύξηση της πορνογραφίας και της γενικής έκλυσης των ηθών, και με μια αύξηση της εγκληματικότητας η οποία, εν συνεχεία, οδήγησε σε αύξηση της αστυνομικής δύναμης που όμως δε συνοδεύτηκε από μείωση της παρέκκλισης των ηθών.

Όταν η θρησκεία δεν ασκεί επιρροή σε μια κοινωνία ή έχει πάψει πλέον να την ασκεί, όλο το βάρος για την τήρηση των δημοσίων ηθών και την καταπολέμηση του εγκλήματος και της μισαλλοδοξίας πέφτει στους ώμους της πολιτείας. Ως αποτέλεσμα, η πολιτεία αναγκάζεται να καταφύγει στην τιμωρία και στην αστυνόμευση. Ωστόσο, αυτό δεν οδηγεί πουθενά επειδή τα ήθη, η ακεραιότητα και ο αυτοσεβασμός που δεν ενυπάρχουν ήδη στο άτομο δεν μπορούν να του επιβληθούν. Μόνο όταν υπάρχει η επίγνωση της πνευματικής αξίας αυτών των γνωρισμάτων το άτομο μπορεί να τα ενστερνιστεί. Πρέπει να υπάρχει περισσότερη λογική και μεγαλύτερο συναισθηματικό κίνητρο από την απειλή σωματικής τιμωρίας, για να έχει κανείς χρηστά ήθη, κ.λπ..

Αν ένας πολιτισμός έχει εγκαταλείψει τελείως τις πνευματικές του αναζητήσεις και έχει περάσει στον υλισμό, το πρώτο πράγμα που θα πρέπει να γίνει είναι να εξηγηθεί στον άνθρωπο ότι είναι πνεύμα, όχι ζώο. Από αυτή τη συνειδητοποίηση της δικής του θρησκευτικής φύσης ο άνθρωπος θα μπορέσει και πάλι ν’ αποκτήσει επίγνωση του θεού και να γίνει περισσότερο ο εαυτός του.

Φυσικά, αν ένα άτομο βρίσκει ελαττώματα σε κάτι συνεπάγεται πως θέλει να κάνει κάτι για να το διορθώσει και θα έκανε κάτι αν μπορούσε. Αν σε κάποιον δεν αρέσει το έγκλημα, η απανθρωπιά, η αδικία και η βία αυτής της κοινωνίας, μπορεί να κάνει κάτι για να το αλλάξει. Μπορεί να γίνει ΕΘΕΛΟΝΤΗΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΟΣ και να βοηθήσει την κοινωνία να εκπολιτιστεί, να τη βοηθήσει ν’ αποκτήσει ευσυνειδησία, ευγένεια, αγάπη και ελευθερία από τα βάσανα ενσταλάζοντάς της εμπιστοσύνη, ευπρέπεια, εντιμότητα και ανεκτικότητα.

Ας δούμε ξανά τον ορισμό της θρησκείας.

Με λίγα λόγια, η θρησκεία μπορεί να οριστεί ως η πίστη σε πνευματικά όντα. Πιο πλατιά, η θρησκεία μπορεί να οριστεί ως ένα σύστημα από πεποιθήσεις και έθιμα με τη βοήθεια των οποίων μια ομάδα ανθρώπων αντιμάχεται τα πιο σημαντικά προβλήματα της ανθρώπινης ζωής. Η ιδιότητα του θρησκευόμενου υποδηλώνει δύο πράγματα: πρώτον, πεποίθηση ότι το κακό, ο πόνος, η σύγχυση και η αδικία αποτελούν βασικά γεγονότα της ζωής και, δεύτερον, μια σειρά από συγκεκριμένες πρακτικές και σχετιζόμενες επίσημες πεποιθήσεις που εκφράζουν την πίστη ότι ο άνθρωπος μπορεί τελικά να σωθεί από αυτά τα γεγονότα. Έτσι, ο Εθελοντής Λειτουργός είναι ένα άτομο που βοηθά το συνάνθρωπό του σε εθελοντική βάση με το να επαναφέρει το σκοπό, την αλήθεια και τις πνευματικές αξίες στη ζωή των άλλων.

Ο Εθελοντής Λειτουργός δεν κλείνει τα μάτια του στον πόνο, στο κακό και στην αδικία της ζωής. Αντίθετα, είναι εκπαιδευμένος ώστε να χειρίζεται τα παραπάνω και να βοηθά τους άλλους ν’ ανακουφιστούν από αυτά τα δεινά και να αποκτήσουν, επίσης, νέα δύναμη ως άτομα. Με ποιον τρόπο πραγματοποιεί αυτά τα θαύματα ο Εθελοντής Λειτουργός; Βασικά, χρησιμοποιεί την τεχνολογία της Σαηεντολογίας για ν’ αλλάξει τις καταστάσεις προς το καλύτερο για τον ίδιο, την οικογένειά του, την ομάδα του, τους φίλους, τους συνεργάτες και την ανθρωπότητα Για να επιβιώνει καλά μια κοινωνία, ο αριθμός των εθελοντών λειτουργών της χρειάζεται να είναι τουλάχιστον ίσος με τον αριθμό των αστυνομικών που διαθέτει. Μια κοινωνία γίνεται αποδέκτης εκείνων των πραγμάτων στα οποία εστιάζει την προσοχή της. Αν εστιάσει την προσοχή της στις πνευματικές αξίες αντί στην εγκληματικότητα, μια νέα μέρα μπορεί ν’ ανατείλει για τον άνθρωπο.

Λ. Ρον Χάμπαρντ

Επικοινωνία vm@volunteerministers.org